35 Things I Learned on My Birthday

Today is my birthday. I was hoping to get on some deserted island, watch the sunset, camp out in the beach, and hit on an epiphany.

But nope. I got stuck at home. My mom and my sister left for baguio, and I dont have anywhere to go. It was bad for the first 2 days of my supposed vacation. So Bad. Where were all my friends?

Sa 35 years ko sa Earth (Oo, kaya nawawalan na ako ng pag asa sa Love. Bibihira pumapatol sa mga mid-30s) eto mga natutunan ko bilang froglet:

1. Hindi lahat ng magaganda ang kalooban, Maganda rin ang kaanyuan. Likewise, marami ring maganda ang kaanyuan, ngunit bulok ang kaluluwa. Bihira ang mga katulad nating pinagpala na sa anyo, pinagpala na rin sa kalooban. CHOS!

2. Kahit mga lumba-lumba, at mga tambay, patapon ang mga buhay, may karapatan ding maging choosy at mang-reject ng mga magaganda, matatangkad at matatalino. (Loss nila, pero who cares, sino ba sila?)

Happy ba Birthday ko? Hindi Yata...

Kababalik ko lang sa kuwarto ko, galing kina Bham.

Iniisip ko na sana sa mga oras na ito, baka nakatulog na ako sa bus papuntang Zambales mag-isa, kinakabahan dahil bukod sa unang beses ko mag commute ng ganoon kalayo by land, wala akong kasama. Inaalala ko sana ngayon kung may lugar para mag charge ng laptop, cellphone at iPod. Kinakabahan ako na baka wala akong gawin sa tabi ng dagat kundi kunain at tumulo ang laway sa mga naggagandahang mga tao na hindi naman makikipagkilala sa akin.

Pero hindi nangyari iyon.

"Huwag ka nang umalis," salubungin na lang natin birthday mo sa bahay," sabi ni Bham.

Umalis ang Mommy ko kasama ang kapatid kong babae at pamangkin na 4 years old. Naiwan sa bahay ang pamangkin kong teen ager, ang tatay niyang babaero at ang pamilya niya sa pangalawang "asawa"

Sila pa naman ayaw ko makasama, kaya ko nga binalak umalis.

Kahit yosi,kinukupit nila sa akin.

How To Be A Froglet (Part 3)

Third Installment na ng How to be a Froglet ko. hehehe. Alam kong medyo nababagot kayo sa pangalawa ko, hindi masyado bumenta. Don't worry, eto huling installment ko.

So Eto na...

* I sing out loud kapag nakaheadphones ako. Di bale nang pagtinginan nila ako, Wa pakels, basta nag eenjoy ako sa music ko.

* Minsang papasok ako sa trabaho, may mama'ng kiskis ng kiskis ng hita niya sa akin sa FX kahit nagsibabaan na lahat ng mga katabi ko. Dinakma ko hita niya at tinitigan siya ng masama. Nilabasan si mokong, sabay baba ng taxi.

How To Be A Froglet (Part 2)

Ito ang kahindik hindik na ikalawang kabanata sa isang buong linggong pakikipagpanayam sa Palakang Petot:

Nabitin ka ba? Hayaan mo, sinadya kitang bitinin para bumalik-balik ka sa blogelya ko. Isang linggo mo kong pwedeng pagchismisan sa lahat ng kawierduhan ko at sa lahat ng mga hindi ninyo alam tungkol sa akin. Buyangyangan na ng sikreto, no matter how Juicy, o boring... basta eto ako....

* May lahi kaming kambal.

* Dalawa ang standard response ko sa chat kapag tinatanong kung anong race o lahi ako. (1) I am an international mongrel. (2) I am part Filipino, part Spanish, Chinese, Italian ...and 1/4 moisturizing cream. (parang Dove Beauty Bar)


* Nung tinuli ako, nilanggas ng mom ko sugat ko for the first time, katabi ng Dad ko. Sabi niya, "Daddy, mas malaki yata siya sa iyo." I eventually saw my Dad's weiner nung nagkasakit siya and I was there to assist, I there fore conclude, namamaga lang ung akin nung nakita ng mom ko.

How To Be A Froglet (Part 1)

On Sunday, birthday ko. (kaya nasa ibabaw ng birthday cake si Palakang Petot). Nagpapasalamat ako sa mga sumusuporta ng blog ko, at napapansin ko kahit may mga araw na hindi ko ito napopromote o nabibisita, pinakamahina ang 200 views sa loob ng isang araw. Malaking bagay po sa akin yun. Napapansin ko din na may 1000 mahigit ang pinaka maraming clicks sa blog ko sa ibang mga araw. Maraming salamat po.

Mas natutuwa ako kapag may mga bago ako'ng nakikilala na nagbabasa ng blog ko, at nag-iiwan ng comments. Please po, iwan kayo ng comments, chat tayo kapag online ako. Hindi po ako masungit sa mga taong maganda ang intensiyon at malinis ang kalooban. Alam mo naman kapag ang isnag taong nagtatanong ay may masamang intensiyon, hindi ba?

Sa puntong ito, nakikita ko din na nauso nung nakaraang linggo ang pagpopost ng 100 o kaya 50 things about you. Hindi ako mahilig magjoin sa bandwagon, kaya hindi ako sumakay. Pero last year (and maybe it's going to be a trend each year), I posted things about me na hindi alam ng mga tao. So this year there are more.

Get Laid Already!

Maikli lang ito.

Pinost ko kahapon as part of my April Fools Day celebration. I changed my relationship status from "single" to "in a relationship." Mahigit sa malamang may nag react.

Ang nakakatawa dito, sila pa yung mga nakakakilala sa akin, nga tao na alam kung gaano katagal na akong walang chorva at kung paano nakakaapekto sa araw araw na buhay ko ang kawalan ng relasyon.

So umaasa ba sila na magbabago pa nga ang status ko sa totoong buhay?

Kasi naman...

Drama-Rama sa Hapon

Nagtatrabaho ako sa Makati bilang call center agent. Hindi po totoo na madalas makipagsex at kung kani-kanino ang mga taong nasa ganitong trabaho. Sa katunayan, walang social life, walang sex life at walang love life dito kung minsan.

Kung panggabi ka, putol ang kominikasyon mo sa mga kakilala mo. Papasok ka ng bandang alas ocho o alas diez ng gabi, at umaga na, o pasikat ang araw kung ikaw pauuwiin. 5 taon ako'ng panggabi. Limang taon na hindi ko namalayan, mga nagsipag asawa ang mga kabarkada ko, lumaki ang mga pamangkin ko, naubos ang buhok ko sa ulo.

Mahirap ang trabaho ng call center agent. Halos buong gabi ka nakikipag-usap sa mga taong sari-sari ang problema, sari-sari ang topak. IKAW ang pagbubuntunan ng hinaing at galit nila sa kumpanyang inirereprisinta mo. Ikaw ang kawawang haharap sa mga taong handang laitin kayo at ng mga katrabaho mo sa serbisyong minsan akala nila ay perpekto.

Dahil taga Meycauayan ako, tumira ako sa Makati dahil magastos magpabalik balik. Nagkaroon ako ng partner. Pero 4 na taon na ang nakakaraan, kinasama ang kasama ko sa bahay. Nagtatalik sila kapag nasa trabaho ako.

Kuneho Time

This year, It's ME time. I've lived my life walking over peanut shells. It's high time I stop caring if I break some shells and MAKE SOME NOISE!

Ang taon ng KUNEHO ay taon ng KALANDIAN.

Mabuhay ang KALIBUGAN ng mga kuneho!

This morning nabanggit sa akin ng isang kaibigan ko, si Vince Galang (Oo, follow ninyo siya sa Facebook, cute na daddy-type yan) at naitanong ko sa kanya kung bakit ako iniiwan na lang? O bakit sa 3 taon na naka online ako, o kahit sa mga pinupuntahan ko, sa work, sa church, sa kung anik anik na social gatherings, WALANG NANGAHAS na CHORVAHIN ako?

Ang nasagot na lamang ni Vince, "Alam mo yan. Ayaw mo lang tanggapin kung bakit. It will hit you sooner or later kung bakit." (well, something like that.)

Ewan ko kung may sa dilang anghel ang mama na ito, pero

Ang Ruleta ng Kapalaran.

Gabi noon bago ang Domingo de Ramos nang ipinanganak ako. Habang abala ang mga tindera sa paghahabi ng mga palaspas, nalaman ng doktora na suhi pala ako. Unang nasilayan ang aking paapapalabas na mga paa. sa sinapupunan ng aking ina. Nerbiyosa ang doktora na nagpapaanak sa nanay ko. Unang anak. Suhi. Naghanda sila upang ilabas ako sa pamamagitan ng C-Section. Makalipas ang ilang sandali, iniyak ko ang aking unang iyak, ngunit hindi ang aking huli.

Ang unang umaga ko ay Linggo ng Palaspas. Kasabay ng kasiyahan ng magulang ko ay sabay-sabay na iwinawagayway ng mga tao ang kanilang mga palaspas patungo sa kani-kanilang Simbahan. Kasabay ng mga masasayang tunog nagpumapalaspas na mga dahong hinabi sa iba't-iba'ng paraan, natuto akong iwagayway at ikawag ang aking maliliit na braso at binti sa kuna ng ospital sa Sampaloc.

"Masaya" at maraming kulay ang Semana Santa ng panahon na ako'y isinilang. Hindi tulad ng mga pagdiriwang ng Semana Santa nitong mga nakakaraan lamang. Bawat kalsada ay may Pabasa, kung saan, hindi lamang kubol, kundi handaan ang sasalubong sa iyo. Bawat Bayan ay may Sinakulo, bawat baranggay ay may nagpipinitensya. Taos magdasal ang mga tao at hindi mo mabilang ang mga pamahiin na sinusunod pa rin.

Semana Santa ang unang linggo ng buhay ko. Kaya nga siguro mas mahal ko ang Domingo de Pascua kaysa sa mismong Pasko. Ang una ko ring kaarawan ay pumatak sa Pasko ng Pagkabuhay. Unang taon ng saya, unang taon ng pag-asa.

Sa kadahilanang ang kaarawan ko ay pirmi sa ika-10 ng Abril, at ang Semana Santa ay base sa ikot ng buwan sa kalawakan, hindi palaging Domingo de Ramos o Domingo de Pascua natatapat ang aking kaarawan. Kadalasa'y Lunes Santo, Sabado de Gloria at Viernes Santo.

Pinakamalungkot ang pagpatak ng kaarawan ko sa Sabado de Gloria. 14 na taong gulang ako noon at may swimming pool pa kami sa bakuran noon. Nagpa-swimming party kami sa mga kaibigan ko at mga kaklase. Walang nagsidatingan. Dahilan ng ina ko sa akin, marahil daw ay dahil bawal daw maligo o lumabas ng bahay kapag Sabado de Gloria. Marami akong masasayang alaala sa swimming pool na iyon, ngunit malungkot ang alaala ng aking kaarawan doon. Mas mabuti pa sa mga panahong tumutuntong ng Viernes Santo ang kaarawan ko, may bumabati pa sa akin dahil nagkikita kita kami sa prusisyon.

Wala na kaming swimming pool sa bakuran namin. ibinenta ng tatay ko ang lote na iyon sa kapitbahay at ngayon ay bilyaran na siya. Kung tutuusin, pool pa rin naman ang nasa lote na iyon. Bola na nga lamang ang lumalangoy sa sikad ng mga tako imbes na mga tao.

Kaarawan ko taong 2004, sa panaho'ng ang tatay ko naman ay nakaratay sa banig ng kamatayan. Araw ng aking kaarawan nang bumagsak ang presyon ng dugo niya at nanganganib bawian ng buhay. Hindi na kami bigyan ng Red Cross ng dugo dahil kada makalawang araw na lang kung kami ay bumili ng dugo sa kanila, bukod pa roon, hindi karaniwan ang tipo ng dugo ng tatay ko. Hindi mga Santo ang tinawagan ko, kundi Cruz... Si Attorney Mia Cruz-Caisido ang tumulong sa akin upang makausap ang Red Cross at payagan ako'ng kumuha ng dugo hangga't kailangan ng aking ama.

Binawian din naman n buhay ang tatay ko, 18 araw ang nakaraan. Pumalya din ang ibang bahagi ng kanyang katawan. Sa loob ng isa't kalahating buwan ng pagbabantay, paghahanap ng dugo, lahat ng iyak ginawa ko sa silid na walang laman, ilang minuto lamang matapos nilang ilabas ang bangkay ng aking ama.

Iyon ang taon na wala ako'ng kaarawan. Iyon din ang taon na tumigil na ako sa pagdiriwan niyon. Dahil kadikit ng araw na iyon, maaalala ko na naman na wala na akong masasandalan, maaasahan. Lahat kami nakasandal sa aming ama. Ako ngayon ang ipinalit nilang sandalan. At pakiramdam ko na ikamamatay ko ang posisyong iyon.

Soltero ako, wala'ng pagkakataong hindi maging soltero. Marami rin akong problema, gaya ng marami'ng kapwa may suliranin din sa buhay. Bagama't hindi pareho ng pagkakahulma ang ating buhay, alam ko, nakakabahagi rin kayo sa mga paghihirap na tinutukoy ko.

Mahirap ang buhay. Minsan hindi tayo pinapayagang maging masaya, magpahinga at walang alalahanin. May mga bagay na hindi maiaalis. Dati, sinisiguro ko'ng araw ng kaarawan ko man lang ay wala akong isiping problema, maliban sa mga panaho'ng ito, na minsan talaga, hindi mo maiiwasan na magkaroon ng hidwaan. Anumang oras ay maaari akong bawian ng  trabaho, uulit na naman ako sa simula at mawawala na naman ang lahat ng pinaghirapan ko. Simula ako ng simula. Ulit ng ulit, parang gulong na paikot ikot lamang.

Alam ko hindi ako dapat maging malungkot, paulit ulit mang bawiin sa akin ang kung anong ipinahiram lamang. Wala naman talaga tayong pag-aari sa buhay natin na permantente. Ang relong suot mo ngayon, isang araw ay tittigil. Ang laptop na ito, tulad ng nauna kong computer at ang computer na nauna pa roon... isang araw ay hindi na mapapagana ng kahit na anong reformat. Hindi lamang ang tatay ko o ang nanay ko ang taong mawawala sa akin na mahal ko.

Paikot ikot lamang ang buhay ko na parang isang mahabang Semana Santa. Ipinanganak ng Domingo de Ramos, iwawakas ng Domingo de Pascua. Parang Tambiyolo. Pinapaasa ka sa isang matinding panalo.

Ruleta ng Kapalaran, kailan kita magiging kakampi?

Happy Birthday, Daddy...

My dad was born 15 November 1939... That makes him 70 today.

OMG, Dad, you're so old. It's a good thing nobody's seen you go grey and wrinkly. You were always handsome. In heaven everybody looks good, I guess.

People say I remind them of you. That's funny... We RARELY agreed on anything while you were here. People thought I became you. They keep expecting me to do things the way you'd do them. Jay hates me now. And the kids call me Daddy too.

I followed your LAST  advise... "Where you feel lost and you no longer know who you are... you always know where home is."

It's driving me NUTS, dad.

Anyways, If you have more of those advices, tell me of those SUBTLY. No Hamlet's Ghost-stuff... you know how much I hate apparitions.

HAPPY BIRTHDAY.