Semana Santa?

Naka ekis na sa kalendaryo ang linggong ito para sa karamihan. Mawawalan na naman ng sasakyan sa maynila dahil patungiong probinsya ang mga tao. Semana santa na kasi. Holy Week.

Noong lumalaki ako sa maliit na bayan ng Meycauayan, ito ang imahe ng Semana Santa sa akin:

Mater Dolorosa, Meycauayan, Bulacan

Walang isang taon ako'ng pwedeng mawala sa mga prusisyo, bisita iglesya, pitong huling wika at Salubong. Naroroon ako kapag binabasbasan ang Agua Bendita at ang Santo Oleo pag Sabado de Gloria, hanggang pumutok ang araw sa pagsapit ng Salubong.  Kapag Biyernes Santo naman ay hinahatid namin hanggang "Ilibing" si Kristo sa loob ng simbahan, hatid ng Nagdadalamhating Ina (Mater Dolorosa)

Noong nagsimula akong magtrabaho sa Makati, mga 7 taon na ang nakakaraan, ito ang Holy Week para sa mga taga maynila:

Marami ang naghahangad ng bakasyon sa Semana Santa

Pagsapit ng ilang linggo bago magBiyerbes Santo, naguunahan na silang mag file ng leaves. Kailangan hindi ka maiwan sa mga dinisyertuhang lansangan ng Makati pagtuntong ng Good Friday. Kanya-kjanyang book patungiong Palawan, Boracay, Bohol. Kanya-kanyang plano ng lakwatsa patungong Alaminos, Zambales, La Union, Caramoan.

Parang mga uhaw na lumalapit sa dagat...  Subalit may ilan din namang naiiwan sa siyudad...

Nakakabalita ako ng mga "parties" na parang taliwas na taliwas sa lahat ng pinaglalaban ng salitang Semana Santa. Sa isang dako, ang naunang dalawang larawan ng Semana Santa ay maganda, pahinga, pagmumuni-muni... pagbabalik sa lahat ng pinaniniwalaan mo... Diyos, ang malapit sa nilikha niya... Ang mapahinga ang pagod na katawan at isipan, ang kaluliuwang nagmamakaawa sa uhaw...

Sa ibang tao, ibang uhaw ang gusto nilang matugunan.

Sin Verguenza

Sa lahat ng ayaw ko, yung napapahiya ako sa sarili ko.

Mapahiya ka na sa ibang tao, gaya ng mali ang alam mo, at hindi mo naman alam na mali iyon, o napagkamalan mo ang kung sinong Herodes na kung anuman siya, sa ibang tao, Nadulas ka, nabutas ang pantalon mo, nautot ka ng pagkalakas-lakas. Nahubaran ka ng shorts sa pag ahon mo sa swimming pool o sa dagat.

Lahat ng kahihiyan na iyan, nakakalimutan yan ng ibang tao. Marami silang ginagawa sa buhay nila at hindi na nila pag aaksayahan ng panahon na alalahanin buong buhay nila na minsan habang tumatawa, ay tumulo ang laway mo at hinigop mo ulit. Hindi na nila maaalala na minsan sa PE Class ninyo, ay nag si-sit ups ka at bigla kang nautot, at umalingaw ngaw sa buong gymnasium ang kabag mo. Hindi na nila matatandaan na sa Bus, habang ikaw ay umaakyat, nakakapit sa estribo, pag-angat ng hita mo ay bumukas ang pundya ng pantalon mo.

Pero kung mapapahiya ka sa sarili mo, kahit hindi na nalaman ng ibang tao, mas matindi iyon. Parang ang tanga-tranga mo. Iyon, maalala mo. Paulit ulit na nagpi-play yun sa utak mo na parang youtube clip na naka autoplay.

Yung mga tipo'ng umasa ka sa pagtingin ng isang tao, tapos yun pala

Poof-ness.

Mga bagay na naglalaho'ng parang bula.

Mga bagay na kinagigiliwan mo sa isang sandali, at sa susunod na sandali ay hindi mo na ito makikita kaylanman. Mga sandali'ng akala mo'y hindi malilirip ang kaligayahan mo, yun pala ay ipinahiram lamang sa iyo ang sandali'ng iyon. Walang nagtatagal sa mundo'ng ito. Kahit ang mga bituin sa langit isang araw ay maglalaho rin sila. At hindi mo na makikita.

Paano mo nga naman ihahanda ang sarili mo na tanggapin na ang mga bagay na mayroon ka ngayon, maaring bukas ay wala na sa iyo? Mamumuhay ka ba sa takot at pangamba na balang araw baka agawin sa iyo ang bagay na pinakaiingatan mo?

Takot na takot ako'ng manakawan, madukutan, magkasakit, mawalan ng minamahal sa buhay, maagawan ng kasintahan, mawalan ng bahay, maubusan ng pera. Sobrang daming takot sa utak ko na minsan naiiyak na lamang ako sa takot. May mga araw na kakailanganing yakapin ko na lamang ang srili ko upang maalo ang takot sa aking isipan. may mga gabi'ng nagigising na lamang ako sa takot. May mga umaga'ng punumpuno lamang ako ng balisa.

Nakakalimutan ko minsan na sadyang ganoon lamang talaga ang lahat ng bagay sa buhay na ito. Lahat ng bagay ay maglalaho balang araw. Hindi man sabay-sabay silang maglalaho sa iyo, pero oo, lahat--- ang asawa mo, mga anak mo, ang bahay mo, kahit ang buhay mo... maglalaho balang araw.

Gusto ko lamang i-share... may crush ako dati sa facebook na isang araw... hindi na nag update ng kanyang wall. Ang mga sumunod na updates ay mga post ng mga kaibigan niya na nagpapaalam sa kanya sa huling pagkakaraon: Namatay siya nang maaga dahil sa karamdaman. Nagkaroon siya ng Meningitis at hindi naagapan. Sayang. ni hindi kami nagkausap.

So, paano mo nga naman paghahandaan?

Mahalin mo ang mga bagay na nasasaiyo ngayon. Mahalin mo at alagaan mo. Pagsawaan mo ng sobra-sobra at habang hawak mo pa, hawakan mo ito ng mahigpit. Kumapit ka na para bang huling araw na niya. Para nang sa gayon, nagawa mo na ang nais mong gawin bago pa man ito mawala sa iyo.

Gusto ko lamang sabihin sa iyo na nagpapasalamat ako sa pagbabasa mo ng blogelyang ito kahit sandali. Sana hindi ka pa maglaho. Gusto ko'ng malaman mo na bawat araw na nagsusulat ako dito, ay nadarama ko ang lahat ng sentimiyento ng lahat ng nagbabasa at lahat ng nag-iiwan ng kanyang pahayag sa pahinang ito.

Gusto ko'ng sabihin iyan sa iyo bago isa man sa atin ang maglaho. Sa kahit ano pa mang kadahilanan.