Pumulandit na Damdamin

Habang nakaupo ako sa harap ng aing computer, at napapanood ang mga videos at mga balita sa Tsunami sa Japan, (akala ninyo tungkol sa tamod ang blog ko ano?) napapaisip tuloy ako sa mga comments ng mga tao sa web.

Malapit na daw magunaw ang mundo.

Naiisip natin angmga bagay na ito kapag maramihang tao ang namamatay dahil sa pagbabago ng daigdig.

Pero ano nga ba ang nangyari? Gumalaw ang lupa sa ilalim ng dagat, gayua ng ginagawa niya sa loob ng 4 na bilyong taon. Walang kakaiba. Gumalaw nang ilang bilyong ulit ang kaloob-looban ng daigdig, kaya tayo may mga isla, mga bundok, mga dagat.

Ang pagkakaiba? Marami nang tao ang daigdig ngayon.

Marami na namang namatay na hayop dati noong wala pang tao. Ilang milyong ulit nang lumindol, hindi mo lang nakita.

Kaya lang naman tayo natatakot kasi hindi natin macontrol ang mga lindol, pagbaha, pagulan, tagtuyot, mga ipu-ipo at mga pagbagsak ng mga bato mula sa langit.

Pero wala namang bago.

Darating at darating iyan.

Tayo ang may problema. Hindi natin matanggap, na katulad ng pinakamaliit na dahon na lumulutang sa tubig, nasa kapangyarihan lamang tayo ng mga alon. Masyadong malalaki ang mga PRIDE at EGO natin na hindi na natin kayang tanggapin na maaari pa rin tayong bawiin ng dagat, lamunin ng lupa, o sunugin ng langit.

At walang kakaiba sa daigdig kung mangyayari iyon.

Oo, tao ka at ikaw ang pinakamatalinong nilalang sa ibabaw ng daigdig.

Pero hindi ka imortal. Katulad ka lamang ng ibang mga nilalang na may buhay sa ibabaw ng lupa. May hangganan ka lamang. Ikaw ay maaring madurog, masunog, mapisa, at pag hindi nakahinga sa anumang paraan, ikaw ay mamamatay.

Wala lang... Pumulandit lamang ang isipang iyan sa aking damdamin.

Regrets

Screw it.

I regret having come out. It is the single worst thing that has ever happened to me apart from what I've been telling you.

Coming out LIMITS you. Instead of being this private p[erson who occasionally has flings from the same sex, it gives you a label.

It brands you to the core. It sets you apart like a scarlet letter.

I remember being told they didnt like me because I acted straight but still I tell people I'm gay. I mean, i don't volunteer the information, for crying out loud, but when I'm asked, I don't give it a second thought.

Until now.

People don't want me in their facebook accounts because my blog gives them an impression. I'm out.

They do not know me, they do not know the sound of my voice, or my mannerisms when i speak. They know nothing about my stuff. All they see are my rants.

And gay people do judge other gay people. And they get the goods.

Because at one point, their partners aren't embarrassed to hang out with them.

Sure.

Society has it's rules. And not all of us can make sacrifices. But heck, being the bigger person isn't fun.

I was speaking to a few friends about this... How in the world are these gay rights activists going to pull it off?

Inequality exists even in the gay community.



I don't need a shoulder to cry on. I'm not that emotional about it. I was just... SHOCKED... And extremely sad for the gay community.

I was denied invitation to a facebook account NOT by a straight person but another gay man.

He says it is pathetic.

I said no comment.

Well, hell, yeah, I lied. i AM pouring my heart out right now.. He's not going to see this on my faceboook page anyway.

Well... there. That's my 2 cents worth.



once nag outing kami 2 ang kwarto- isa para sa mga babae at isa para sa mga lalaki. Ang mga bading sa kwarto ng mga babae natulog.
Ako sa tabi ng pool.
Bakit?
Kasi ayaw ng mga lalaki katabi ako baka gapangin ko sila; Ayaw ng mga babae na katabi ako... lalaki pa rin daw ako.

Tol paano mo naman ako papaniwalaain na katanggap tanggap ako.

Webcam Part 3

You won't believe it, Agnolo. Halos lumuwa ang mata ko sa nakita ko. Finally!

Nakakita na din ako sa wakas ng totoong "show." Could you imagine? at hindi siya nag ask na makita ako. Parang ligayang ligaya na siya na nakikita ko siya na magparaos. Medyo wierd, pero ok na din.

Ganun pala ang feeling nag iniinvite sa isang bagay naa gusto mo din naman. Kakaiba. Ang saya. bihira ang occasion na un so nag screenshot ako.

Ang bad ba?
hindi naman ako nag screen shot habang ginagawa niya e. Pagkatapos na lang. Hindi niya ako kinausap. May kausap siyang iba, at parang tuwang tuwa siya na nanonood ako habang ang intended party ay nanood din.

Hindi pa din ako trip siguro.

Well ok lang. may nakuha din naman ako'ng experience kahit papaano, e. Natuwa din naman ako.

Bakit ba ayaw mo'ng maniwala na hindi ako nakakakita ng ganun?

SERYOSO. WALA. Sila ang naghahanap ng webcam sa akin.

Sana madalas may mag offer na ako naman ang bigyan nila ng entertainment kesa sa akin nila hinahanap.

Sabi sayo, Agnolo, pag nangyari iyon na isang bagay na gusto ko ang lumapit sa akin, hindi naman ako magdadalawang isip e. Pagbibigyan ko naman e.

Puro naman kasi half-hearted na mga nilalang ang lumalapit sa akin e.

Mahal na Mahal Kita, AGNOLO

So ganito ang eksena: 5 araw na trabaho, Linggo lang ang pahinga. Pagdating pa ng Sabado, naputol ang cable ng adapter ko. Wala'ng makausap.

So alis ako ng linggo papunta ng address na ibinigay sa akin ng kapatid ko, doon sa Sta Cruz, malapit sa simbahan.

Novacell Electronics.

Sarado.

Naiyak ako. Kaya sinubukan kong lakarin ang Ongpin para sa kahit na ano na pwede'ng ipalit sa wasak na kordon. May makausap lang. Makapag blog  lang ako. Makapagsulat. Hindi ko mabasa ang mga online books ko. Hindi ko pa naisi-sync ng mga kanta ko.

Higit sa lahat, ang notebook ko lang ang kaibigan ko kasi hindi ako sinusumbatan pag nalulungkot ako. Pag horny naman ako, nagpapakita siya ng porn.

Wala naman ako naaasahan sa mga taong humihinga, o buhay. Mga palamuti lang kung sino pa ang buhay. Pampasikip sa tren. Para lang habang nagbibiyahe ka sa dyip[, hindi ka nilalamig. Para kapag sa MRT, may nakakaaway ka kasi nanunulak sila. Para hindi ka bored kapag 3 oras ka sa bus at walang palabas na pelikula.

Yun ang silbi ng mga tao sa akin. Higitr sa madalas, online lang nagkakaroon ng kabuluhan ang mga tao. Online lang nagiging tao ang mga tao sa paligid ko. Online, ung iba sa kanila na hindi ako pinapansin sa work, kinakausap ako.

Gaya ng isang Poi Papa na nagtatanong kung pwedemng makipag hook up?
-Bakit hindi ako lapitan sa office, e nasa iisang building lang naman kami.

Gaya ng mga nagtatanong kung pwedeng makita ako sa webcam.?
-Bakit hindi kaya makipagkita na lang sa akin, kesa ako lang pinapanood nila.

Gaya ng mga nagpapa-buy sa FFS?
-Kayo naman bumili sa akin.

Ang punto ko, ang tao puro ikaw ang gagalaw para sa kanila, wala ka naman mahihita, kahit kakapiranggot na entertainment. Kaya kanina, daig pa ng tao'ng maysakit na kelangan ng blood donation ang pag ikot ko sa Sta Cruz.

Naalala ko tuloy nung bago mamatay ang Dad ko, ganito din ako, every other day nasa Red Cross ako. Kaya kapag nanghihingi sila ng donation (Yiung sa may MRT). binibigyan ko talaga, e.

Anyway, nabigo ako sa Sta. Cruz. Buma;lik ako sa may simbahan at tumangis (tumangis, talaga). Oo, gurls, iniyakan ko po ang laptop ko, kasi sa puso ko, SIYA ANG SYOTA KO. Mahal na mahal ko siya dahil hindi pa siya napapalitan ng kahit na sino'ng tao.

ASo umiiyak kong nilisan ang Sta Cruz Church. Umakyat ako ng Carriedo station, at inusisa ni Manang guwardya ang akoing bag. Nakita ang case ng laptop at itinuro ito... OMG, ang akong baby... naghihingalo.

"Ano iyan?" Tanong ng buchikels na guard.

Asawa ko po, ang gusto kong isagot. "Laptop po."

Sabay tingin sa likod at baka naman manakawan pa ako sa loob ng tren. Lalo pa ako tumangis dahil tuluyan ako'ng mabibiyudo.

So bumaba ako sa Monumento. At sa North Mall, may nakita ako'ng karatula ng isang computer repair shop. (trip ko din ang Hello kitty na set na keyboard at speakers.)

Sakto, dun ako nakakita ng adaptor na hinahanap ko. Buhay na anman ang baby ko! Buhay si Agnolo! Umagos ang masasayang luha sa aking mga pisngi at makakapiling ko na naman si Agnolo magdamag.

Hindi man siya isang sosyaling Macbook, o Dell o HP, mahal ko pa din siya kasi dito ko na lang naibubuhos ang lahat ng emosyon na bawal ipakiyta sa mundo. Hinahayaan niya akong magalit ng magalit para hindi ko na dalhin sa umaga ang nararamdaman ko. He makes me feel ok.

Ok ako dahil sa iyo, Agnolo.
I love you so much.

Webcam Part 2

Dear Agnolo,

Anxiety attack. Oo. pinanghinaan na anman ako ng loob. May nag alok, hndi ko naman pinaunlakan agad. ewan, nambibitin lang naman ata yun e. buti nang hindi ko kinagat.

Hindi naman seryoso saka binawi agad e, hindi na daw niya ginagawa yun.

I know he reads this, sinabi niya e. Hindi ko naman alam bakit after all these years, napagtripan na naman ako.

Kasi ganito yun...

Hindi na ako umaasa sa mga sexcpades na yan o ng wbcam webcam show na yan kasi nung naglipana yan, at hanggang ngayon, wala namang naggagrant ng access sa akin e.
Totoo, nung una, gusto ko makakita, syempre naman sa tigang na katulad ko, biyaya yun di ba?

Pero wala naman nagpapaunlak, ayoko umasa, kasi merong mga sabi papakita tapos ibu-boot out ka.

Wasak ang chat life mo.

Wala na nga ako makausap kundi mga tao sa chat e.

(ano kamo yun? Kung chat na lang kausap ko bakit ako nagwha-whine?)

Kasalanan ko na naman kasi ako lang nagkukuwento? E bihira naman may kinukuwento sa akin. Alam ninyo, don't worry hindi naman lahat binablog ko e. Kapag sobrang sidhi lang talaga ng nararamdaman ko.

Like now. I'm bewildered. I'm not sure kung nagtitrip yun, o nakita niya blogs ko na curious.

Tigang ako I know, and people have told me i need to get laid. Kasi uptight na ako.
I dont know how to relax.


May nagtanong kasi sa akin kung I believe I deserved what I wanted.

To tell you honestly, sa pinag-aaasal sa akin ng ex ko, ng bago niya bf, ng mga friends ko dati at ng mga katrabaho ko ngayon...

I don't know.

Pero sabio nga ni Jason Mraz... and please, please, please be the wise man I think you are...


It's our God-forsaked right to be loved loved loved loved... LOVED.

Ni hindi ko alam ano name ng kausap ko kanina para mahanap ko sa FB.

Chance na kaya matatawag yun? Ni hindi o alam motibo niya bat bigla niya ako chinat e... o kung makakausap ko siya ulit.

Buang ka, Ron. Wala ka na ata talagang pag asa.

Webcam Sex

Dear Agnolo.

Hindi ko naiintindihan anong nakukuhang saya sa pagshoshow sa webcam.

So bubuksan mo ang webcam mo upon the request of someone na utog na utog sa iyo. Tapos?

May ipapakita ka?

Pag ipinakita mo, then what? They ask you to do something?

UTU UTO.

You are going to be streaming your privates on the web, ni hindi mo alam kung siya lang ang nanonood or he has it streaming somewhere else. At para saan? You have no way of being pleasured by this other person, you dont even know if he's even enthralled at what you're doing or he's probably laughing his ass off what a dumbass you've done to yourself.

Furthermore, this other guy could be a schmuck recording your "show" and before you know it you're all over Divisoria and recto!

And in my entire years of chatting on yahoo, and msn... I have never seen another person freely offer his webcam if he's someonbe I would like to see.

SO WHY WOULD I?

What could you possibly offer me that would make me wiggle my willie on streaming video?

The promise of sex. Pucha. everyone's promising sex. WELL PROMISES ARE MADE TO BE BROKEN.

They always do. So I have a gloomy takle on stuff like trust... it seems no one has decided mine is of value, eh. Stop telling m that its MINDSET. I DIDNT SET THIS ON MYSELF FOR NOTHING. I HAVE MYSELF AND ONLY MYSELF TO PROTECT.

Stop telling me I'm negative and bitter and BE THE REASON FOR MY CHANGE.

Ask youirself why i should change for you. you don't know me. And I'm not sure if you even care if I change.

STOP ASKING FOR MY WEBCAM. Come here and kiss me you idiot. I don't need cybersex. I can masturbate fimne without anyone watching, thank you.