Drama-Rama sa Hapon

Nagtatrabaho ako sa Makati bilang call center agent. Hindi po totoo na madalas makipagsex at kung kani-kanino ang mga taong nasa ganitong trabaho. Sa katunayan, walang social life, walang sex life at walang love life dito kung minsan.

Kung panggabi ka, putol ang kominikasyon mo sa mga kakilala mo. Papasok ka ng bandang alas ocho o alas diez ng gabi, at umaga na, o pasikat ang araw kung ikaw pauuwiin. 5 taon ako'ng panggabi. Limang taon na hindi ko namalayan, mga nagsipag asawa ang mga kabarkada ko, lumaki ang mga pamangkin ko, naubos ang buhok ko sa ulo.

Mahirap ang trabaho ng call center agent. Halos buong gabi ka nakikipag-usap sa mga taong sari-sari ang problema, sari-sari ang topak. IKAW ang pagbubuntunan ng hinaing at galit nila sa kumpanyang inirereprisinta mo. Ikaw ang kawawang haharap sa mga taong handang laitin kayo at ng mga katrabaho mo sa serbisyong minsan akala nila ay perpekto.

Dahil taga Meycauayan ako, tumira ako sa Makati dahil magastos magpabalik balik. Nagkaroon ako ng partner. Pero 4 na taon na ang nakakaraan, kinasama ang kasama ko sa bahay. Nagtatalik sila kapag nasa trabaho ako.

Dagta

Umaagos sa dagat ng likido ang aking katinuan.

Dumadaloy ang dagta sa aking kalinangan.

The shirts we wear don't always tell people who we really are.

Bago mo abutin ang kahon ng tissue sa tabi mo (kung may katabi ka nga'ng kahon ng tissue para sa nosebleeds na dulot ng blogelya ko), isang paliwanag muna:

UNA: hindi po gimik ang blog ko. Nang ginawa ko ang blogelya ko, isang electronic diary ang nasa kukote ko. Hindi ako kailanman nagsulat ng dahil lamang gusto ko ipakita sa inyo kung gaano ako katalino o gaano ako kabisa magsulat. Ni hindi ako nagda-draft ng mga sinusulat ko dito. Lahat ng naisulat ko dito ay dumaloy lamang sa utak ko, kasing natural ng dagta ng pagkatao ko. Galit ako kung galit, masaya ako kung masaya. Ito ako, itanong pa ninyo sa mga tao'ng tunay na nakakakilala sa akin at nakakasalamuha.

PANGALAWA. Bagamat napaka explicit ng mga nararamdaman ko dito, dahil karaniwan na lamang sa akin na magsulat nang masama ang loob ko... No, hindi po ako MANYAK. At hindi rin po ako SIRAULO. Nasisira lang po ulo ko sa galit kapag sobrang naiinis na ako. Hindi po kasi ako tulad ng ibang tao na may JOwa o BestFriend na pwedeng sabihan ng mga nararamdaman niya, kaya sa blogelya ko naibibihos ang lahat ng kadagtaan ng aking katinuan. Kalat ng katas ng aking damdamin ay dito ko naipipiga.

PANGATLO. Oo, PAULIT ULIT ako. Pag ang isang tanong ay hindi naisasagot, di ba tatanungin at tatanungin mo siya ulit?

Makulit ako. At ang takot sa pag-iisa ang nagiging tema ng buhay ko.

The problem is... I already AM alone.

Kaya ako afraid.

Hala, sige, CHORVA... simulan na natin:'

Ano'ng Kinalaman ko sa Valentines Day?

Malapit na naman ang Valentines Day.

The most dreaded date on my calendar. I hate Feb 14. I used to go absent every year on Feb 14. Ayaw ko nakakakita ng mga magjowa everywhere! Gusto ko din magpasabog ng bus!

Bitter much?

Bouquets-OUT. Bear baskets-IN

Not really. I'm not into the fantasy everybody bites into whenever it's 'Love Month.' I don't get googly-eyed and drooling with the promise of a happily ever after. Isa pa, TRAFFIC palagi pag Valentines Day. Wala ka'ng makainan kapag lunch, kasi ULTIMO Jollibee minsan ginagawa nilang date. Palaging pila kahit saan. At good luck ka naman sa mga kabi-kabilang mga bulaklak. There is no other time of year na bahing ako ng bahiong dahil sa pollen ng mga magjowang padalahan ng padalahan ng mga bulaklak.

Hindi naman sa pagiging bitteresa, hindi ba, pero ano ba naman ang sense na magpadala ng mga bulaklak? Kawawa yung halaman na pinutulan mo ng pinakamahalagang reproductive na bahagi ng kanyang katawan. IKAW, lalaki, ano ang pakiramdam mo kaya kung may pumutol ng etits mo at ipinadala dun sa pinakamamahal ng ibang tao? Saklap hindi ba?

Blind Items.

Uso sa trabaho yang mga blind items na iyan. Nakakalimutan natin ang hirap ng trabaho natin para manghula sino sa mga kasamahan natin ang may chorva, sino ang pumalpak, sino ang gumawa ng kahihiyan.

Mapapatigil talaga ang mundo mo kapag nakakita ka ng blind item. Marami na itong napakain na reporter, at marami na siyang sinirang mga buhay, karera at pakikipagkaibigan...

Napakahilig sa Chismis ng mga pilipino. Nakakainis na minsan. At hindi totoong mga bakla ang palaging chismoso, o mga babae. Mas grabe makapagchismis ng mga TNL... Mga Tunay na Lalaki. Asyus... Mas malala pa mag chismis yang mga yan.

Ehemplo:

Sino itong blogger na ito na depress-depressan ang drama sa facebook at nag stage ng mala world war 3 na away, upang makahuthot ng mega blockbuster na jowa-jowaan para

Two-O-Ten: Naiiyak Ako Kapag Naaalala Kita; Naiiyak Ka Ba Kapag Naaalala Mo Ako?

After tonight, all the hurt will end.

Habang pinipilas ko ang huling pahina ng kalendaryo ng taon na ito, hindi ko mapigilang umiyak. Hinayaan ko'ng umagos ang mga luha, parang batis na dumadalos sa aking mga pisngi.

Huwag kang tumahan, hijo, huwag mo'ng pipigilan. 


Sabi nila ang luha daw ay nagpapalinis. Naghuhugas. Tinatanggal ang puwing sa ating mga mata, inaalis ang kung anumang masakit sa ating paningin. Dumadaloy upang itaboy ang anumang nagpasakit sa mga damdamin natin, pinagiginhawa ang ating pakiramdam.

Iiyak mo na lang... iiyak nalang... mawawala ang sakit pag iniyak mo.


Ayaw mawala ng sakit... bakit ayaw mawala ng sakit?