Amazing Things

I have seen amazing things.

This was the thought racing in my mind as I watched a thunderstorm just outside my house, by the gates. I marvelled at the lightshow produced by the bouncing of electrons in the sky. Massive bolts of lightning racing between clouds of dark grey, illuminating a starless, midnight-blue canvass. Each dance of light, revealing the once invisible puffs of clouds, too massive, it surprised you that you did not see them.

In the same spot, some twenty-something years ago, I witnessed an even more amazing thing.

One rainy afternoon, I was 10 or 12, I was watching the thunderstorm as I was tonight, when a bolt of lightning hit the ground 3 meters away from me. It was the most magnificent bomb I have ever felt. My hair literally stood on end, as the impact blew a gust of warm wind and debris against me. The light was blinding, I could hardly see anything after it left a crater half a foot wide and a few inches deep.

Master of the Universe.

He-Man is just about the gayest 80's superhero I could remember from my childhood. I just love him to bits. It was only recently that I recall telling a friend if he didn't notice anything odd about He-Man's intro at the start of each episode. If you do not recall what he says at the beginning of each program here it is.

"I am Adam, Prince of Eternia and defender of the secrets of Castle Grayskull. This is Cringer, my "fearless" friend. Fabulous, secret powers were revealed to me the day I held aloft my magic sword and said, "By the Power of Grayskull!....I HAVE THE POWER! Only three others share this secret: our friends the Sorceress, Man-at Arms, and Orko. Together we defend Castle Greyskull against the evil forces of Skeletor."

Please click here to watch what he says.

And if that isn't gay enough, Adam is so wearing a blonde applecut, and has never once flirted with Teela. Maybe it was just the era. Maybe they never thought it would catch on that knee-high leather boots laced with fur was going to be so uber fabulous someday. Or that Lady gaga was going to grow up like that.

He-Man possibly would have inspired Lady Gaga growing up anyway. Hearing

Who is one person you couldn't imagine life without? :)

http://www.youtube.com/watch?v=t3mC4485Ue0Play

Unedited. Unadulterated. Unfazed. Ask your questions now...

Mad It Hurts

So Mad it Hurts

This is not going to be short. I promise.
It will also be my most intimate blog. I'm not promising any entertainment. I just want to speak with someone I can trust at the moment, and my laptop screen looks so inviting, for once.

I have a secret.

I had counseling once for anger management. I was asked to tell the shrink of any time I thpought of hurting myself or other people. I wish I was still going to counseling now. I'd like to tell him i DO.

I have this deep, uncompromising anger that boils down from my veins and consumes me from time to time. It is mind-numbing,

100 chopsticks

When I was living alone in Makati, I didn't have any spoons nor forks. I hated washing the dishes.Living in my parents' house,  I had my fair share of washing the dishes every night since I was 12.

So I bought myself every 2-3 months, a pack of 100 disposable wooden chopsticks. It took me quite some math, that i was going to eat one full meal at home, anyway, as I have an hour's lunch at work, and my colleagues often have breakfast afterwards (I worked during the night shift), except for weekends. That meant a pair of chopsticks for 5 days a week, and twice during the weekends. That's (5 + 2 + 2) x 4 = 36. It took 2 and a half months to consume a full pack of chopsticks. All I needed to worry abput were my pots and pans, and the dishes I used. It was a relief that I didn't have to wash for an entire family. It was the cooking that gave me the most grief, but that's an entirely different story.

So there I was, configuring my life as I want it to be. Disposable chopsticks were my solution to life's unnerving woes. I would have gotten paper plates, but they were too soggy.

Life has its disposable wooden chopsticks, its paper plates, paper cups... They're called online friends. Faceboook is one big supermarket of disposable products. Yahoo Messenger is probably the toilet paper

The Original Fire

Are we ever original? I asked myself after someone has accused me of "stealing his style." A petty thing, really, originality. To be the origin of a thought. The creator, the 'first cause' of an idea. To be the source of electricity for that imaginary light bulb above our heads.

How sure are we that someone, somewhere unrelated to us, totally separated from out existence, has not yet come up with the same thought? how sure are we, that someone, somewhere, from a different time and place, has not been the origin of that same thought?

Originality has been fought after, and intellectual property has since been protected. We are encouraged to copyright, to patent, to certify that we are the first, we are the sole origin of an idea.

But what is originality then? Can we claim to bve sole creator of anything that pops out of our heads, CONSIDERING THERE HAVE BEEN BILLIONS AND BILLIONS of PEOPLE IN THE PLANET, and THAT'S ONLY COUNTING THE LIVING. Who knows what unwritten ideas have sprung out from geniuses who lived way before us?

TaleCraft

Death By Guillotine

They say man has evolved from being blood thirsty individuals. Long since forgotten when people execute other people in public, subjecting their victims to spectacularly humiliating deaths. Gone were the days of crucifixions, impaling, flaying, burning at stakes, circuses, firing squads, hanging, and yes, death by guillotine.

But has man really forgotten his violent past? Has he really changed for the better, throwing away that beastly primordial aspect of his being and truly adhering to the social animal that he is claiming to be?

Everybody Deserves What They Get

We may not know it, but we usually get what we deserve. I personally abhor it when people say, "I don't deserve what I'm getting," and although I myself had been heard giving such a statement, it is simply not true. It might even imply we think too highly of ourselves and become self-righteous. I'll tell you why in a minute.

If you closely consider every single 'cause and effect' that led to a mishap, you will find out that there was one ultimate reason why you deserved something bad. It could be a behavior. It could be preference. I smoke, so if I have respiratory problems or I get severe colds, or even if I become terminally ill because of it, there would not be anyone else to blame.

When someone dies of a vehicular accident, we usually find out the person was drunk, or texting while driving, or was sleeping.

If I weren't getting dates, or if I am rejected over and over because of my weight problem, I usually say, "I have done everything: I go to the gym, I diet, there is food I selectively avoid because they are fattenning;" but I eat 2 full helpings of rice to a deep-fried meal of whatever, and I am to blame. No drug ever created can change it permanently. I will subject myself to addiction to it until it becomes prohibited, and will claim I will gain weight instantly once the miracle drug is gone. Not only is my weight problem the cause of my inability to feel and become attractive, but my stubborness, laziness and one-tracked mind is making me unattractive as well.

Would You Die?

I brought the kids to the mall today and faced that ever-existing dilemma whenever parents bring their children to the mall. The big one is pulling you to the music shop, or the gadget store, or begging you to buy him a new shirts, the little one is worse, she run after the toys they set loose in the store so they can hard-sell the stuff to you when you pick up your little one. Soon, you're debating with both children (yes, teenagers are just large children) that they don't need it right away, or they can't get it today, or we can't afford it yet, etc. They defend themselves that they need it.

Need--- now That's raised one of my very thick, almost conjugated eyebrows. I know that when you want something so badly, you get that feeling... a "need" to have it.

There is a confusion between what you want and what you need these days. Media has made sure you live following a set of rules of want. It has dictated what we want and turned it into a need.
We have television to blame. the cheapest form of entertainment has indeed turned it viewers into my chaepest form of entertainment--- free subjects for observation. How many ads of beautiful rosy white-skinned women with bodies to die fo have killed the true idea of beauty among women? How many men with bronzed skin and rock-tight abs have made women so sure that those were the guys to die for? How many credit card and loan ads have made us feel too inadequate we couldn't get them with merely our own earnings?

These are wants--- you've lived without them, some of our forefathers may not have had them, but we live. Media is changing them into needs.

Furthermore, it makes us feel bad. It makes us feel bad we don't have rosy white skin. It makes us feel bad we're not zero-fat. It makles us feel bad we do not have a house in the highlands. It makes us feel bad we cannot afford the latest gadget or the best car.

And it's not only consumer goods, people. Media is also the shows we watch on Television. We feel bad that we don't have a relationship. We look for romance and fail. We base our real life relationships with those characters we see in the soaps. We make believe we live the lives of these fictional heroes and anti-heroes.

Although true, we are the heroes of our own stories. Our lives can be stuff movies are made of. But people, not everybody's life consists on just one plot, one with a beginniing, a plot, a climax and a denouement. Live is a series of climaxes and catharrhses, a multitude of colors, characters and subplots. We are not one dimensional, two dimensional characters; WE ARE MULTI-FACETED, UNIQUE INDIVIDUALS, and none of us are to be tied up to an archetype.

I bring you back to the main concern of the matter; Is what we want,necessarily what we need? Are you confused with what you want?

Here is the solution:

When you want something badly that you claim that you need it, and it hurts that you don't have it, try closing your eyes. Ask this simple question: "Will I physically die, fall ill or become seriously hurt if I don't get it?"
If your answer is no... Then, that is a WANT that somehow you have believed to be a NEED. That is technically a LIE you've created for yourself.

Harsh, I know, to label what you falsely believe in as a LIE, but that is what it technically is, peeling off all its dainty tassels and its delicate trimmings. That is what it is in all its nakedness and raw appearance.
If you don't need it, you will not die if you can't have it.

Not everything you want is everything you need.

Ang Ruleta ng Kapalaran.

Gabi noon bago ang Domingo de Ramos nang ipinanganak ako. Habang abala ang mga tindera sa paghahabi ng mga palaspas, nalaman ng doktora na suhi pala ako. Unang nasilayan ang aking paapapalabas na mga paa. sa sinapupunan ng aking ina. Nerbiyosa ang doktora na nagpapaanak sa nanay ko. Unang anak. Suhi. Naghanda sila upang ilabas ako sa pamamagitan ng C-Section. Makalipas ang ilang sandali, iniyak ko ang aking unang iyak, ngunit hindi ang aking huli.

Ang unang umaga ko ay Linggo ng Palaspas. Kasabay ng kasiyahan ng magulang ko ay sabay-sabay na iwinawagayway ng mga tao ang kanilang mga palaspas patungo sa kani-kanilang Simbahan. Kasabay ng mga masasayang tunog nagpumapalaspas na mga dahong hinabi sa iba't-iba'ng paraan, natuto akong iwagayway at ikawag ang aking maliliit na braso at binti sa kuna ng ospital sa Sampaloc.

"Masaya" at maraming kulay ang Semana Santa ng panahon na ako'y isinilang. Hindi tulad ng mga pagdiriwang ng Semana Santa nitong mga nakakaraan lamang. Bawat kalsada ay may Pabasa, kung saan, hindi lamang kubol, kundi handaan ang sasalubong sa iyo. Bawat Bayan ay may Sinakulo, bawat baranggay ay may nagpipinitensya. Taos magdasal ang mga tao at hindi mo mabilang ang mga pamahiin na sinusunod pa rin.

Semana Santa ang unang linggo ng buhay ko. Kaya nga siguro mas mahal ko ang Domingo de Pascua kaysa sa mismong Pasko. Ang una ko ring kaarawan ay pumatak sa Pasko ng Pagkabuhay. Unang taon ng saya, unang taon ng pag-asa.

Sa kadahilanang ang kaarawan ko ay pirmi sa ika-10 ng Abril, at ang Semana Santa ay base sa ikot ng buwan sa kalawakan, hindi palaging Domingo de Ramos o Domingo de Pascua natatapat ang aking kaarawan. Kadalasa'y Lunes Santo, Sabado de Gloria at Viernes Santo.

Pinakamalungkot ang pagpatak ng kaarawan ko sa Sabado de Gloria. 14 na taong gulang ako noon at may swimming pool pa kami sa bakuran noon. Nagpa-swimming party kami sa mga kaibigan ko at mga kaklase. Walang nagsidatingan. Dahilan ng ina ko sa akin, marahil daw ay dahil bawal daw maligo o lumabas ng bahay kapag Sabado de Gloria. Marami akong masasayang alaala sa swimming pool na iyon, ngunit malungkot ang alaala ng aking kaarawan doon. Mas mabuti pa sa mga panahong tumutuntong ng Viernes Santo ang kaarawan ko, may bumabati pa sa akin dahil nagkikita kita kami sa prusisyon.

Wala na kaming swimming pool sa bakuran namin. ibinenta ng tatay ko ang lote na iyon sa kapitbahay at ngayon ay bilyaran na siya. Kung tutuusin, pool pa rin naman ang nasa lote na iyon. Bola na nga lamang ang lumalangoy sa sikad ng mga tako imbes na mga tao.

Kaarawan ko taong 2004, sa panaho'ng ang tatay ko naman ay nakaratay sa banig ng kamatayan. Araw ng aking kaarawan nang bumagsak ang presyon ng dugo niya at nanganganib bawian ng buhay. Hindi na kami bigyan ng Red Cross ng dugo dahil kada makalawang araw na lang kung kami ay bumili ng dugo sa kanila, bukod pa roon, hindi karaniwan ang tipo ng dugo ng tatay ko. Hindi mga Santo ang tinawagan ko, kundi Cruz... Si Attorney Mia Cruz-Caisido ang tumulong sa akin upang makausap ang Red Cross at payagan ako'ng kumuha ng dugo hangga't kailangan ng aking ama.

Binawian din naman n buhay ang tatay ko, 18 araw ang nakaraan. Pumalya din ang ibang bahagi ng kanyang katawan. Sa loob ng isa't kalahating buwan ng pagbabantay, paghahanap ng dugo, lahat ng iyak ginawa ko sa silid na walang laman, ilang minuto lamang matapos nilang ilabas ang bangkay ng aking ama.

Iyon ang taon na wala ako'ng kaarawan. Iyon din ang taon na tumigil na ako sa pagdiriwan niyon. Dahil kadikit ng araw na iyon, maaalala ko na naman na wala na akong masasandalan, maaasahan. Lahat kami nakasandal sa aming ama. Ako ngayon ang ipinalit nilang sandalan. At pakiramdam ko na ikamamatay ko ang posisyong iyon.

Soltero ako, wala'ng pagkakataong hindi maging soltero. Marami rin akong problema, gaya ng marami'ng kapwa may suliranin din sa buhay. Bagama't hindi pareho ng pagkakahulma ang ating buhay, alam ko, nakakabahagi rin kayo sa mga paghihirap na tinutukoy ko.

Mahirap ang buhay. Minsan hindi tayo pinapayagang maging masaya, magpahinga at walang alalahanin. May mga bagay na hindi maiaalis. Dati, sinisiguro ko'ng araw ng kaarawan ko man lang ay wala akong isiping problema, maliban sa mga panaho'ng ito, na minsan talaga, hindi mo maiiwasan na magkaroon ng hidwaan. Anumang oras ay maaari akong bawian ng  trabaho, uulit na naman ako sa simula at mawawala na naman ang lahat ng pinaghirapan ko. Simula ako ng simula. Ulit ng ulit, parang gulong na paikot ikot lamang.

Alam ko hindi ako dapat maging malungkot, paulit ulit mang bawiin sa akin ang kung anong ipinahiram lamang. Wala naman talaga tayong pag-aari sa buhay natin na permantente. Ang relong suot mo ngayon, isang araw ay tittigil. Ang laptop na ito, tulad ng nauna kong computer at ang computer na nauna pa roon... isang araw ay hindi na mapapagana ng kahit na anong reformat. Hindi lamang ang tatay ko o ang nanay ko ang taong mawawala sa akin na mahal ko.

Paikot ikot lamang ang buhay ko na parang isang mahabang Semana Santa. Ipinanganak ng Domingo de Ramos, iwawakas ng Domingo de Pascua. Parang Tambiyolo. Pinapaasa ka sa isang matinding panalo.

Ruleta ng Kapalaran, kailan kita magiging kakampi?

formspring.me

Give it to me. http://formspring.me/Gooeyboy

Chumorva Ka Na Ba?

Chumorva ka na ba?

Kapag tinanong ka ng ganito ng isang bakla, hindi mo malaman kung ano ang isasagot mo. Ano ba ang ibig sabihin nun? Kumain na ba ako? Nakipagtalik na ba ako? Lumandi? May kinuha ba ako? Uminom?

Andami'ng ibig sabihin ng "chorva" at wala rin yata'ng ibig sabihin nun. Ano ba'ng ibig sabihin ng CHORVA?

Eto pa ang isa: May Tienes ka na ba? Ano ang Tienes? Ang alam ko sa Espanyol, ang ibig sabihin ng tienes ay "you have" o "you feel" isa syang form ng spanish verb na tener. Ibang forms niya ay tengo, tiene, at tenemos. Ganito ang gamit niyan: "Tengo sed"- Nauuhaw ako. "Tengo calor" - naiinitan ako. Kapag inisip mo, walang sense itanong kung may tienes ka kasi literally, sinasabi mo na "meron ka bang meron?"

Ang Chorva naman, hindi ko alam kung ito nga ang pinanggagalingan nito, pero si Jolina Magdangal ang pinaghihinalaang promotor ng salitang yan. Naaalala ba ninyo na may pelikula sila ni Marvin Agustin na ang tawagan nila ay Chuvachuchu kung saan ang pagsasabihan nila ng "i love you" ay ocho, kasi 8 letters yun?. Ang salitang Chuvachuchu ay pinaikli sa salitang "Chuva" at di nagtagal, ipinanganak ang salitang "Chorva."

Noong nagtatrabaho pa ako sa People Support at hindi pa siya Aegis noon, may manager kami na ang pangalan ng Shih Tzu niya ay Chorva.

Naghahanap ako ng diksyonaryo ng Gay Lingo. Mahirap humanap nito kasi iba iba ang ibig sabihin ng iba't ibang salita, at iba-iba ang forms nito samantalang iisang salita.

For example, ang salitang wala - Waley, Wiz, wes, wa. Ito - itey, itis, itits, itesh. Magkakatunog man ito, depende na lang siguro sa nagsasalita.

Noong uso ang mga namamaka sa baranggay namin, may isang barkadaa ng mga tambay sa may kanto na bagamat malalaking barako, at mga tomador, kung magsalita ay gay lingo.

Imagine mo ito, isang lalaki na matipuno, gwapo, at lalaking-lalaki kumilos at pumorma, naka-sando at umiinom ng isang litro'ng Red Horse, nagkukuwento sa mga barkada niya sa tindahan. Malaki at lalaki'ng-lalaki din ang boses nito kung makipagtawanan, at biglang lalapit sa tindera. Ngingiti ito na mala debonaire na ngiti, at pakindat kindat pa, at sa mala bedroom voice na gwapo'ng gwapo ang dating, parang announcer sa radyo, sasabihin,

"Julie, wiz na muna akez paysung nitong bote, ha? Wala pa'ng anda ditey, hintayin ko ang mudra at pudra, ilista mo muna itesh, ok?"

Sasagot naman si Julie, "Planjing, mudra, tomorrow is another day!"

Sabay apir.

Naintindihan mo ba ang sinabi nila? Ako, hindi.

Siguro nga may isang diksyunaryo na pakalat kalat dyan. Kasama na rin siguro ng tanong na, "Bakit dumadami ang mga bading samantalang hindi naman sila nanganganak?" ang tanong kung saang lupalop nadevelop ang salita ng mga bading?
At paano sila nagkakaintindihan?
pag nakikinig ako kay Nicole legiala, nalulurkey ako na equivalent sa pagkabrokot. Na-u-urr ako kapag kajowaan na ang pinag uusapan nila. Mas payak pa ang gay lingo ni Mr. Fu, samantalang siya ang tunay na bading.

Ang totoo, nakakaaliw talagang pakinggan ang gay lingo. May dulot itong kakaiba sa pandinig. Meron akong blog na madalas basahin, ito yung Baklang Maton in the Suburbs. Salitang Bakla ang lenggwahe niya sa blog niya. Nakakadagdag aliw din na puro kabaklaan ang kinukuwento niya.
Makulay nga naman talaga ang buhay ng mga bakla. Madali'ng mainlove, madaling mag-init ang ulo, bunga ng mga pills na iniinm ng iba para tubuan ng bukol, este, boobs sa dibdib. Madami sa kanila ang very expressive at very colorful ang pananalita. Marami sa kanila ang akalain mo'ng parang walang problema sa mundo, kaya maraming bading ay komidyante.
Dahil sa mga katangian na nabanggit ko, siguro ngayon hindi na ako magtataka kung bakit nagkakaroon ng Gay Lingo. Sa Katalentaduhan ng mga bakla, hindi malayo na makabuop ng bagong dialect sa Pilipinas ang mga ito.

Ikaw, "Chumorva" ka na ba? Witchells, my dear. Wis pa.
 
 

 

Gusto mo ba o ayaw mo?

Putanginampaksyet

AVERY LONG TIME AGO, after ko mag-out ko sa office ng 9pm; I was headed home, nagtext ang isang guy na matagal ko na nakakausap sa chat at sa text. Magkita daw kami sa Araneta Starbucks.

Nag isip ako.

Isip.
Isip.
Isip.

Ganito kasi yun (medyo seryoso muna). I'm at a point in my life na kailangan ko na magkaroon ulit ng relasyon. Oo. Ayoko nang maging bitter at ayoko nang maging pantasyadora.

Gusto ko nang maikman ulit ang buhay... yung hindi lang standard na MahaL ko Pamilya ko at mga Kaibigan spiel ang sinasabi ko at pag tinatanong kung kumusta ang lovelife ko, sasabihin ko na parang Coke..... ZERO.

Ayoko na nang nagkakape habang nakatingin sa mga gwapong nagdadaan at sasabihin ko nag pasalit salit
ang mga sumusunod na linya sa sarili ko:

"Ang cute naman nun."

"Gwapo. Nakakainis."

"Sarap naman." (sabay unas ng napkin sa bibig.)

Sawa na akong nagnanakaw ng litrato sa mga gwapong natutulog sa MRT o Bus. Oo... hehehe. ninanakawan ko sila ng litrato. Ganun ako kadesperado. Minsan nasa MRT ako, ninakawan ko isang pasahero na type ko. Nakalimutan ko tanggalin ang Flash.

Clichik!

"Ay. ano yun?"

(tining na phone na kunwari sira ata yun at nagflash mag isa. Sabay baba nga tren.)

Ayun. Takot ko lang gawin yun ulit. Hindi ko lang maintindihan bakit kuha ako ng kuha ng litrato ng mga guys.

OMG. Stalker na ata ako!

Ganito na ba kasenseless ang buhay ko at I'm satisfied watching nice guys who have no idea at all na I'm drooling over them?

Natatakot na ata tumabi sa akin ang mga nagbabasa ng blog ko. hehehe

Wala akong lakas ng loob. Wala na talaga. This is sick and I know it.

Balik tayo sa eksena kanina. So kakaisip ko... Sumagot ako ng yes. Gusto ko maging normal, I want to be with ONE person.One. Isa. Sya lang.

Sakay ako ng... dyaraaaan... TAXI, at ang driver... Pucha, basahin mong mabuti. NakaTshirt siya ng puti, naka shorts at naka sinelas. Hapit sa maganda niyang katawan ang T-shirt at tamang tama ang pagkakapuno ng hita niya sa shorts. Kalbo. Moreno. May goatee atchaka.. atchaka.(yung buhot sa ilalim ng lips. Maganda ang mata. matangios ang ilong. Malapad ang dibdib.


Napa OMG ako.

OMG.

Naalala mo ang previous blog ko?

Ang bag. Kalong ko ang bag.

Nakatapat ang A/C sa mukha ko pero dama ko na nagiinit pati ang puno ng tenga ko. hanggang leeg.Gusto kong hawakan ang kamay niya.

Pero hindi. May "date" ako.

"San tayo?"

Pucha pati boses nya... makalaglag brief, ika nga ni Matt. Bedroom voice. Gmala ang guniguni ko... ano kaya tunog ng ungol niya?

AAAARRRGH!

"San tayo?"

"Gateway. Traffic ba sa EDSA?" (kasi parang gusto ko atang ma-traffic kasama ka.)

Mukhang nainis si manong. "San mo gustong dumaan?"

Ah, eto sinagot ko talaga, "Kahit san mo ko gusto idaan, ok lang."

KABLAG.

Namula ang mukha ko . Dumerecho ang taxi papuntang edsa. nagrereklamo si Manong sa yellow lane. Derecho lang ako ng tingin. Kahit medyo nagli-lean siya sa side ko para "silipin ang daan". Kahit paminsan-minsan, tumitugil ang traffic at itatas niya ang kamay niya sa kanyang ulunan at iuunat ang katawan.

Putang INA. Gusto ko syang dakmain.
But wait. May DATE KA, Ron, at ayaw mong GUMULONG sa GUADALUPE.

Deadma.

Dumating sa CUBAO.

"San tayo?"

OMG gusto ko ipaliko sa kanya sa SOGO.

"Gateway po."

At ibinaba niya ako sa Gateway. Wala akong barya. binigyan ko ng 200. Mauubos daw ang panukli nya. Sabi ko, kahit 60 na lang isukli mo.

"Thank you..."

Hoooo.... maaayyy Gaaaaaassss....

Lulugo lugo akong pumunta sa Starbucks at nagkita kami ng date ko.

Buong gabi tulala ako.

Gusto ko na sanang mag settle down. gusto ko ng relasyon. Pero yung mga tipo ko... ano ba nangyayari sa akin? Gusto ko ng cute, ng gwapo, pero pag tumitingin ako sa mga nagdadaanang mga lalaki... naiinis ako.

Alam mo yung feeling na gusto mo bilhin ang isang bagay pero kulang ang pera mo?

Ganun.

Tapos magsesettle ka sa japeyk tapos hindi ka matutuwa.

Haaaaaaaayyyyyyy.

Pag naman may gwapo dyan, o... Birthday gift na lang ninyo sa akin, o?

KABOG.

Pantasya Series.

Pucha ewan ko ba. I think I'm developing some sort of wierd "occupation" fetish. I'm specifically drawn to people and their jobs.

TAXI DRIVER

Pucha, sana may magsakay pa sa akin na taxi sakali mang mabasa nila ito. Pero pucha, basta nasakay ako sa isang cab na may medyo may itsura'ng driver, tangina, asahan mo, KALONG ko ang bag ko. Kasi may nagigising.

Parang gusto kong kumambyo.

Lalo na pag hindi typical na driver ng taxi, yung alam mo na inumaga na, medyo may 5 o'clock shadow (tangina, i love stubbles) na. Lalo kung balbon ang braso.

Once, meron ako nasakyan (yung taxi, hindi yung driver) tapos kakarag-karag ang sasakyan. Yung tipo'ng IINIT na dapat ang ulo mo kasi kada clutch nya, namamatay ang makina? Alas tres ng madaling araw at mamamatay ang makina sa gitna ng ayala... Waaaa!

Pero yung driver, mestisuhin na medyo hiyang-hiya na, dinadaldal na lang ako, tapos kinukuwento nya na kinailangan lang niyang bumiyahe at yun ang natapat sa kanya na taxi... Awww... adorable naman si kuya.

Kung hindi lang ako papasok sa work nun, pinaderecho (o liko?) ko siya sa SOGO e. hahaha.

sus. Takot ko lang. pag inumbag ako ni manong, wala ako lawala sa loob ng sasakyan ano? Ano gagawin ko, tumalon sa kahabaan ng EDSA?

Tuck and Roll!


TRUCK DRIVER

HIndi ako sunasakay ng Truck, peroParang gusto kong bumaba ng bus kanina nang nakahilera sa EDSA ang isang Truck na may gwapong driver. Moreno, pero hindi maitim, Medyo malago na ang stubbles, at kakwentuhan ang pahinante. napangirti.Ganda ng ngipin. at ang lips.... syet sarap papakin. Laki ng kamay... nakita ko habang hawak ang manibela... at ang braso... mmmm... malaman,

Kikindatan ko sana... pero baka DURHAN lang ako.


SECURITY GUARD

Hindi ko malaman kung paano hina-hire ng secuity agency ng 24/7 ang mga gwardya nila. Pucha... mayroon time na nagdala ako ng lahat ng bawal---laptop, mp3, headset, recorder... cellphone, PDA----Para lang makapa ni manong... ANg pinakagusto ko dun si Manong Romeo... ang amo ng mukha at ang ganda ng katawan... bisaya nga lang. pero pang ngumiti na... tangina, matutunaw ka at hindi mo na maririnig ang accent nya o mapapansin na maliit ang boses nya.

Kahit anong anggulo, gwapo si manong. Ke nakaharap, ke nakatalikod, gandang tingnan! Malapad ang dibdib, walang tyan, matambok ang pwet at harapan, V-tapered ang torso.

At hindi lang sya ang gwapo dun. Maraming security guard dun ang may pleasing personality at malakas ang appeal.

Tangina, modelling agency ata yung agency nila pag gabi e.

Sus, kung pwede lang AKO na ang kakapa sa kanila e.

Takot ko lang pumatol sa gwardya sa amin, baka masisante ako o kaya, bugbugin nung mga yun.

Pano kaya kung i-gangbang na lang nila ako ano? Hahaha/ Gago ka Ron.


TICKETER ng MRT

May paborito akong station ng MRT. Guadalupe. Kasi may nagtiticket dun na Gwapo. Malaki lang ang tyan. Mahilig ako sa malaman na tao. Pero wag naman mataba. May difference yun. Gusto ko din ng malinis tingnan.

Inis lang ako sa MRT pag rush hour. Kala mo refugee camp. Andaming tao, parang bahay ng langgam.


BARISTA sa GJ

Gloria Jeans Coffees. Dun sa Glorietta. Dalawa yun. sa loob, at sa labas. Gusto ko sa Labas, yung malapit sa Tower Records, sa ibaba ng California Pizza Kitchen at katabi ng Hard Rock Cafe. May Barista dun, si Nani. Tangkad, maputi, ampula ng labi. Kalbo. Kaso one day, dumating ung napakagandang misis niya at yung anak niya.

Laging masarap ang pagkakape ko dun.


UTILITY

May utility sa IBM nung nagwowork pa ako sa PBCOM Tower, si Resty. Moreno, bigotilyo, gwapo. May crush sa isang tao sa floor, kaya palaging tambay dun.

Nakuuu... gusto kong landiin sana nung nakasabay ko sa elevator. Kaso hiya ako hehehe.


PANADERO

Mayumuupa sa kwarto at tindahan namin na katabi ng kwarto ko sa Meycauayan. May Panaderya sila. Araw araw, nakikita kong shirtless si manong, nagbabayo ng mga stale bread, naglilinis ng bakuran, naglalaba... Wag ko lang maabutan na madilim ang gabi at sabay kaming pahangin sa labas, sus.... OMG, pigilan mo ako baka atakihin ang nanay ko sa mga iniisip kooooo....

Iilan lang iyan sa mga pantasya ko. Hindi pa kasama yung IT, Yung HR, Yung Tricycle at pedicab driver, crew ng Chowking, saka yung pari sa amin... oo Pati PARI, crush ko, bakit? Kung kahawig naman ni Cesar montano, bakit hindi?
Pantasya lang naman.
Ako kaya ang huling tao na yata na maglalakas loob na mag aya sa mga taong iyan, e may problema nga ako pag gusto ko yung tao yun ang hindi ko makausap e.
Like, yeah right, kahit sa regular na tao na walng uniporme, hindi siguro ako papatulan. O hindi ako mag iinitiate...

Ewan ko ba, sobrang baba na ng esteem mo after all these years. I really need positive reinforcement. Saka hindi na sapat na sabihin sa akin anong maganda sa akin. I need na ng talagang push na "Here, Ron, o. tutal MAGBIBIRTHDAY ka naman e, etong isang ZARA na white dress shirt, bagay sa iyo." o kaya, "Ron, sa iyo na lang itong shoes ko kasi baduy yang canvas na shoes mo, butas pa." "Wag ka na mag cap, Ron... Samahan kita sa Piandre." o kaya, "Samahan kita sa Dentist, di ko gusto tubo ng ngipin mo, e."

Di ba?

kesa nakaupo ka lang tapos nilalait lait mo itsura ko.
Eto na naman tayo hehehe

Pero totoo


Single ako kasi ala na natirang self esteem sa akin kakasabi ng ibang tao kung anong panget sa akin.
Kaya sabihan man ako ng pambawi, ay, I;m so sorry, naiwan ko ata thoughts ko na hindi mo natanggap itsura ko at hinihintay ko na mag offer ka na tulungan ako, hindi BOLAHIN ako.

It just doesnt work that way.
Baka kaya sa uniporme at trabaho ako naaattract ngayon. Mga kinoconsider na medyo blue collar na jobs.

Sabi sa akin mataas kasi standards ko e... So dito ako sa mga ganitong tao. Pakelam mo, e yun ang narinig ko sa iyo e.

Ewan...

Masakit na ulo ko. Pero masaya ako kasi habang sinusulat ko to, naalala ko mga crush ko... Mga metro aid, Meter maid, mga crew sa jollibee... kargador...

Tangina naman kasi, baka sabihin kong ang dream date ko si VICTOR ALIWALAS o si AKIHIRO SATO, muramurahin mo ako at sabihin mong " Ang taas ng Pangarap mo, Neng, Kapal ng mukha mo!"


Pero no exaggeration, ganun nga magsalita sa akin minsan ibang tao. May nagsabi sa akin nun, na hindi pabiro.

Aminin: Unfair Kayo Mag Isip Minsan.

Naaalala ba ninyo yung kinukuwento ko tungkol sa mga crush ko? Meron nga yatang "sumpa" na kung tutuusin, kapag nalaman ng isang tao na meron akong gusto sa kanya, mahigit sa malamang, lalayo iyon sa akin, hindi na ako kakausapin, at hindi na magpaparamdam.

Magkahalong, inis, lungot at kahihiyan ang nararamdaman ko kapag nangyayari iyon, mas mahigit pa kesa sa kilig na pansamantala kong nararamdaman kapag nakikita ko siya.

Kaya kung maaari, hiindi ko ibinubunyag kung kanino ako nagkakagusto.

Napakalaking sikreto sa akin ang mga crush ko.

Hinding-hindi ko sasabihin sa inyo kung ano ang tipo ko. Grabe.

Walang makakapag amin sa akin kung ano ang gusto ko: babae ba ito o lalaki? Kung lalaki ba ito, malaki ba ang katawan, o lampayatot ba ang gusto ko? balbas sarado ba, o cleanshaven? Gusto ko ba ng matalino'ng average lang ang itsura, o ng super gwapo pero bobo?

Kung babae naman ba'y mahilig ba ako sa malalaki ang boobs? Gusto ko ba ng matangkad, mahaba ang buhok at matambok ang pwet? Gusto ko ba ng mala supermodel o mala librarian? Gusto ko ba ng tipong Darna, o wonderwoman, o Yung tipong Lois Lane o Mary Jane Watson?

Hindi'ng hindi ko sasabihin sa inyo. Nunca. Jamais. Neverneverland. Nah-uh. No. Nein. Hindi kailanman.

May naka post sa profile ko mula pa sa simula ng linggo'ng ito: Better unrequited than lose you. Oo, pag literal kang tao, you would think... HALA, SCARY, stalker ito.

Sabagay, kung naisip na ninyo un, huminga na kayo ng maluwag kasi, hindi ako nagkaka-crush sa makikitid ang utak. Nakakadiri sila. Hindi ko maiimagine ang sarili ko na may kasamang taong makitid ang pag-iisip. Yung tipong kapag nalaman na bading ang isang lalaki, ang una niyang iniisip, hala, maya't maya ito naghahanap ng titi'ng machuchupa (pasensya sa term, I have to be graphic).

Bakit? Given ba, na kapag straight ka ba, maya't maya ka naghahanap ng makakantot na kiki?

Eto mas nakakainsulto at nakaka inis na pananaw: Wag kang didikit sa bading kasi isang araw pag-iinteresan ka nyan kung lalaki ka. Bakit, gwapo ka? Saka hindi lahat ng bakla, manyak.

Saka iwan muna natin ang usapang bakla, umiinit lang ang ulo ko dyan sa topic na yan, pagod na pagod na ang topic na yan.

Ibig bang sabihin kapag may gusto sa iyo ang isang tao, non-stop na ito na nagpa-plot kung paano ka niya makukuha at maikakama? EXCUSE ME. May paggalang ako sa karapatang pantao. Hindi lahat ng may pagnanasa, nagbabalak gumawa ng KRIMEN.

Hindi, ano? Putangimampaksyet naman, oo. Hindi ba ninyo nage-gets ang concept nag PAGHANGA?

So ibig mo bang sabihin, lahat ng fans ng mga artista na yan, nag-aasam na pag nakita nila yung hinahangaan nila, maisip na maikiskis man lang ang kanilang mga katawan sa kanila at masibasib ng halik ang mga "idol" nila? Eww.

So ganoon na ba ang kultura ngayon? BASTUSAN NA?

Ewan ko sa inyo. Che.

Face Value

Ang buhay parang Friends for Sale.

Nagkakavalue ka kapag may mga taong "bumili" sa iyo. Habang m,as mataas ang value mo, mas napapakinabangan ka, pag mas mataas ang value mo, habang "bumebenta" ka, mas mataas ang makukuha mo, at mas mabibili mo ang ibang tao.

Kaya tinigilan ko nang maaga ang kabaliwan ng Friends for Sale dati, kasi hindi ako bumebenta. Tapos sandamakmak ang gustong magpabili sa akin, WALA NAMANG BUMIBILI SA AKIN.

Ika nga ni Mariel, "Kumusta naman, di ba?"

Buti pa si Lukas, binili ako. Hindi ko kasi siya mabili sa FFS, lagi na lang siya nadidisappoint sa akin kapag hindi ko nabibili. Kahit bilhin pa niya ako, hindi sapat yung bonus na nadadagdag sa akin para bilhin siya.

Aapat lamang ang "pets" ko. Hindi pa masyadong malalaki ang value. kahit mayat-maya ko sila pagawan ng iba't ibang bagay, mapapagod lang ako makabili ng kahit isang pet na kasing-value ni Lukas. Tuloy, hindi ko mapaunlakan ang imbitasyon niyang bilhin ko siya.

Iwan muna natin ang Friends for Sale.

Sa totoong buhay, mababa rin ang value ko. Yung kakaunting kaibigan ko, hindi ko masyadong makita, kasi may kanya-kanya na silang pamilya. Ako, trabaho at bahay lang kadalasan, mahigit 2 taon na akong hindi gumigimik (pero nagka gastritis pa din ako) at nung isang taon, nakaw na sandali pa ang pagsu-swimming ko. Last year lang ako hindi nakarating sa dalampasigan.

Miss ko na ang beach.

Pero hindi iyon ang ikinapuputok ng butsi ko, e.

Mababa pa din ang value ko. Siguro kasi wala nga yata akong face value. Matanda din ako. nasayang ang 3 taon ng buhay ko, kasi masyado akong na trauma sa isang nangyari sa akin. Hindi ko masyadong naenjopy ang buhay ko.

Wala ako masyadong kaibigan sa opisina. Sa schedule ko, kahit hindi ako supervisor o mataas na posisyon, naiiwan ako sa opisina. Mag isa din ako pauwi. Ligaya ko na na cute ang nakakatabi ko sa bus, o kaya maganda ang palabas sa bus.

Wala na akong mga kaibigan na nayayakap ko pag nagkikita kami, nakaakbay sa akin pag naglalakad sa mall, nakakasabay kumain, nakakasamang gumimik, o kahit nakatambay lang sa coffee shop.

Pasensya na talaga, alam ko tuwing nagdadrama ako ng ganito, wala na naman akong fans (as if meron ako, maliban na lang kung sex ang pg uusapan dito).

Kaya lang eto talaga ang nararamdaman ko, e. Ilang linggo ko nang iniisip kung ano isusulat ko, e. Wala naman ako maisip na masaya.

Binago ko na nga yung playlist ko sa mp3 player ko para walang malungkot na kanta, puro feel good na mga kanta lang.

Wala pa ding idea.

Pagod ako buong linggo, pati na din sa rest days ko, kasi kung wala ako sa trabaho, nag aalaga naman ako ng bata. Sukang suka na ako sa itsura ng bahay. Nag oover heat na ang laptop ko tuwing rest day ako kasi hindi ako nakakaalis ng bahay.

ayoko na tong blog topic na ito.

Magpe-petville na lang ako.

Witness

"I have been a witness to death, and a witness to life; although I am yet to be witness to everything in between."

March 5, 2010 - isinilang si Faith Adelaide kina Archie at Zeny Pahamutang. Hindi ko nakita ang pagsilang ng mga sarili kong mga pamangkin, kaya iyon ang una kong pagkakataon na masilayan kung paano ang unang pagkikita ng isang ina sa kanyang unang anak. Nakakaiyak, at naantig naman ako sa kanilang eksena. Andoon na ang tuwa, at paano busisiin ang bata, pagmasdan at alamin kung kaninong ilong; kanino'ng paa, kaninnong mata at bibig... napakaganda nilang tingnan.

April 28, 2004 - binawian ng buhay ang Daddy ko sa aking tabi sa IKALAWANG pagkakataon, hindi na nakayanan ng mga doktor at nurses na ibalik siya katulad noong una. Noong unang pagkakataon, hawak pa niya ang braso ko habang nakatitig sa akin. Hinatak na lamang akong papalabas ng kuwarto, habang ipinapasok nila ang defibrilator upang gamitin sa akin ama. Sa ikalawang pagkakataon, tahimik na lamang nila akon hinawi, habang natulog na lamang ang Daddy ko at hindi na nagising.


Saksi man ako sa dalawang pangyayaring ito, ang pagsisimula ng buhay ng isa, at ang pagpanaw naman ng nauna, hindi ko pa rin maubos-maisip kung papaano na BOBO pa din ako sa buhay. Mamalas mo man ang umpisa at katapusan ng Sansinukob ay hindi mo pa rin maipapaliwanag ang mga nangyayari sa pagitan nito.

Ang bawat pagsilang at pagpanaw natin sa tuwing may pangyayaring nakakapagbago ng ating buhay at pagkatao, ang bawat pagpanaw at pagsilang ng ating mga puso sa bawat relasyong nabubuo at nawawasak, ang bawat pagsilang at pagpanaw ng ating mga pangarap ay isa pari'ng misteryo para sa akin.

Ang bawat pagbangon sa pagitan ng pagsilang at pagpanaw ang hindi ko pa matutunan. Kahit ilang aklat ang aking basahin, kahit ilang kurso ang aking kuhanin, mapurol pa din ang utak ko at pang-unawa. Minsan, parang pakiramdam ko ay napakabobo ko nang tao. Bakit hindi ako matuto-tuto?

Pero may mas bobo pa sa akin. May mga taong patuloy pa din sa mali nilang paniniwala, sa mali nilang pamamaraan. May mga taong hindi bumabangon pagkatapos madapa, na sinasadya para hindi na asahan ang kanilang sarili. Matalino silang kung tutuusin, kasi hindi nila paghihirapan ang buhay sa pagitan ng pagsilang at pagpanaw... Pero ano pa nga ba ang buhay nila kundi pagsilang at pagpanaw lamang?

Ano ang kaibahan ng tao sa mga ibon sa himpapawid, ang mga isda sa dagat, ng mga halimaw sa kapatagan at mga halaman?

Kanina, dumalaw kami ng aking kaibigan sa Ninoy Aquino Parks and Wildlife. Ikinukuwento niyta sa akin na itong nakaraang taon lamang, malago'ng malago ang park noong bandang Oktubre, kung saan dito siya nagpapalipas ng mga panahong magulo ang kanyang isipan. Maayos ang mga halaman, napapakain ang mga hayop.

Ang inabutan namin ay ang Parks and Wildlife sa tagtuyot. Dilaw ang paligid, lagas na ang mga tuyong dahon. Patay ang paligid. Hindi maalagaan dahil kapos sa tubig. Balisa ang mga hayop na nakita namin, bagamat naroroon pa din naman ang angking ganda ng kapaligiran... ngunit kagandahang nababalutan ng lumbay sa paligid.

Hindi lamang tayo isinisilang at pumapanaw.

May pagitan iyon, na kung saan binigyan ka ng Diyos ng kapangyarihang hulmahin, ariin at gamitin ang iyong buhay. Hindi ka hayop o halaman. Hindi mo iaasa ang iyong sarili sa kagandahang loob ng ibang tao, tulad na lamang ng mga halaman at hayop sa loob ng park.

"Ikaw ang may kasalanan ng iyong nakaraan at ang may kapangyarihan sa iyong kinabukasan," iyan ang palagi ko'ng sinasabi sa aking sarili. Palagi ko'ng nalilimutan.Palagi nating dapat ipaalala sa ating mga sarili; paulit-ulit na sambitin na parang dasal. Parating alalahanin, parating ariin ang ating buhay.